مهندس مهدی حسنی، مدیر IT دلتا، از تجربه نزدیک به بیست سال فعالیت در این مجموعه و همکاری با محمد تقوی روایت میکند:
کمتر پیش میآید که در طول زندگی حرفهای، فرصت همکاری بلندمدت با یک کارآفرین خلاق و آیندهنگر نصیب کسی شود. برای من، نزدیک به بیست سال فعالیت در دلتا و همکاری با آقای محمد تقوی، بنیانگذار هلدینگ و سایت دلتا، تنها یک سابقه کاری نیست؛ بلکه مسیری از یادگیری، تجربه و رشد بوده است.
دلتا برای من صرفاً یک محل کار نبوده؛ کلاس درسی بوده که هنوز هم در آن مشغول یادگیری هستم. بسیاری از نگاهها و اصولی که امروز در کار و زندگی به آنها پایبندم، حاصل تجربه این سالهاست.
اهمیت دادن به جزئیات
یکی از مهمترین درسهایی که در این سالها آموختم، توجه به جزئیات است. همکاری با مدیری که برای کوچکترین نکات وقت میگذارد و هر موضوعی را از زوایای مختلف بررسی میکند، به من یاد داد که نباید از کنار هیچ موضوعی به سادگی عبور کرد. بارها پیش آمده است که نامه یا گزارشی پس از تأیید، روز بعد دوباره بررسی شده و نکتهای برای بهبود آن مطرح شده است. این تجربه به من آموخت که همیشه میتوان نسخهای بهتر از کار امروز ارائه کرد و کیفیت، مقصدی نیست که یکبار به آن برسیم.
سرعت عمل را جدی بگیرید
یکی دیگر از درسهای ارزشمند این سالها، اهمیت سرعت در اجراست. بسیاری از ما عادت داریم تصمیمها را به تعویق بیندازیم یا منتظر زمان مناسب بمانیم، اما در فضای کسبوکار، زمان یکی از ارزشمندترین داراییهاست. یاد گرفتم زمانی که برای انجام کاری به جمعبندی رسیدیم، نباید اجرا را بیدلیل به تأخیر انداخت؛ زیرا گاهی حتی یک تأخیر کوتاه میتواند فرصتها را در اختیار رقبا قرار دهد.
تشویق و انضباط؛ دو روی یک مدیریت مؤثر
یکی از ویژگیهایی که همیشه در محیط دلتا برای من قابل توجه بوده، حضور مستمر مدیریت در کنار کارکنان است. ارتباط روزانه، برخورد محترمانه و ایجاد انگیزه، باعث میشود فضای شرکت حس همکاری و همدلی بیشتری داشته باشد. در کنار این صمیمیت، نظم و مسئولیتپذیری نیز جایگاه ویژهای دارد. اگر اشتباهی رخ دهد، تذکر و پیگیری انجام میشود و اگر عملکرد یا ایدهای ارزشمند باشد، مورد قدردانی قرار میگیرد. این تجربه به من نشان داد که مدیریت موفق، تنها بر پایه تشویق یا تنها بر پایه سختگیری شکل نمیگیرد؛ بلکه به تعادل میان این دو نیاز دارد.
اگر مسیر به مقصد نمیرسد، مسیر را تغییر بده
یکی از مهمترین درسهایی که در دلتا آموختم، انعطافپذیری در تصمیمگیری است. گاهی اصرار بر ادامه یک روش، بزرگترین مانع موفقیت میشود. اگر شواهد نشان دهد مسیری که انتخاب کردهایم ما را به هدف نمیرساند، باید بدون تعصب آن را اصلاح یا حتی تغییر دهیم. نمونههای زیادی در دنیای کسبوکار وجود دارد که نشان میدهد شرکتهای بزرگ نه به دلیل نداشتن توانایی، بلکه به دلیل مقاومت در برابر تغییر، جایگاه خود را از دست دادهاند. تجربه نوکیا یکی از شناختهشدهترین این نمونههاست.
پشتکار؛ عبور از شکستها
موفقیت، مسیری بدون شکست نیست. آنچه افراد موفق را متمایز میکند، نحوه مواجهه آنها با شکست است. در سالهای همکاری با آقای تقوی، چیزی که همیشه برای من الهامبخش بوده، انرژی، انگیزه و پشتکار ایشان است. با وجود بیش از هشتاد سال سن، همچنان با شور و اشتیاق در جلسات و فعالیتهای روزانه حضور دارند و همین روحیه، انگیزهای برای اطرافیان ایجاد میکند تا در مواجهه با مشکلات، به جای ناامیدی، به دنبال راهحل باشند.
فکر کردن از تخصص مهمتر است
یکی از جالبترین نکاتی که در این سالها مشاهده کردم، اهمیت تفکر در کنار تخصص بود. ممکن است فردی در حوزهای متخصص نباشد، اما اگر درست فکر کند، سؤالهای مناسب بپرسد و از تجربه دیگران استفاده کند، میتواند ایدههای ارزشمندی ارائه دهد. این نگاه باعث شد یاد بگیرم هنگام مواجهه با مسائل جدید، صرفاً به دلیل نداشتن تخصص از اظهار نظر یا اندیشیدن فاصله نگیرم.
صبوری و پذیرش انتقاد
یکی از ارزشمندترین فرهنگهایی که در دلتا تجربه کردم، فراهم بودن فضای گفتوگو و نقد است. در جلسات مختلف بارها شاهد بودهام که دیدگاههای متفاوت مطرح شده و برای شنیدن نظر همه افراد زمان گذاشته شده است. اگر پیشنهادی منطقی و کاربردی باشد، صرفنظر از اینکه از سوی چه کسی مطرح شده، مورد توجه قرار میگیرد.
جملهای از آقای تقوی همیشه در ذهنم مانده است:
در هر انتقاد، دو فرصت وجود دارد؛ اگر انتقاد درست باشد، فرصتی برای اصلاح است و اگر درست نباشد، فرصتی برای توضیح و قانع کردن طرف مقابل
این نگاه، به من آموخت که انتقاد، اگر با نیت بهبود مطرح شود، نه تهدید است و نه مانع؛ بلکه فرصتی برای رشد فردی و سازمانی است.
در پایان، اگر امروز بخواهم مهمترین دستاورد این نزدیک به بیست سال همکاری را در یک جمله خلاصه کنم، میگویم: دلتا برای من فقط یک محل کار نبود؛ مدرسهای بود که هر روز در آن چیزی تازه یاد گرفتم و هنوز هم یادگیری در آن ادامه دارد.
